Bekijk RSS Feed

Peetje's Life

Woensdag 16 juli 2008

Waardeer dit bericht
De vermoeidheid slaat toe! De heerlijke wandeling van maandag, de fietsdag en therapie van gister, waren iets te veel.

Voel me enorm down, wil zo graag me verhaal kunnen delen met me vriend. Alleen kan ik enkel de knuffel zonder woorden aannemen. Heb geprobeerd om mij gevoelens te beschrijven en hem gevraagd te wachten op mijn woorden. Het uitspreken kan ik nog niet..

Heb de hele dag door huilbuien gehad, krampen in me buik. Heb een korte wandeling gemaakt, maar ik was te moe.
Waarom heb ik zoveel verdriet? Waar komt het vandaan? Waarom kan ik het niet stopppen? Ik wil helemaal niet huilen!

Vanavond was er even plaats voor mijn omgeving, even was ik rustig. Gelijk hoorde ik van gebeuren over de vorige nacht. Me vriend had het moeilijk met z'n zoon, terwijl ik in dromenland lag. De hele dag was ik niet aanspreekbaar... Voel me enorm schuldig dat ik er niet voor hem kon zijn! Nee, mijn verdriet was zogenaamd belangrijker...
We hebben er over gesproken. Wat ons beide goed deed...

Niet lang daarna nam het verdriet weer over... huilbuien kwamen weer..

Groetjes,
Petra
Categories

Reacties