Bekijk RSS Feed

Peetje's Life

Dinsdag 15juli 2008

Waardeer dit bericht
Pfff.... Vandaag een prettig, vermoeiend en heftig dagje gehad.
Vanochtend vroeg naar Etten-leur gefiets, met een vriendin naar de dokter geweest.Vanmiddag zijn we naar Breda gefiets, met fietskaart, erg leuk en zeer lachwekkend! Vooral je beginpunt vinden, waar je beide de weg totaal niet ken, werkt op je lachspieren.
Om 3u had ik therapie in Breda, me vriendin was erg moe, dus heeft ze 2u lang kunnen uitrusten.

Het was een heftige therapie sessie...
Voordat we begonnen met de EMDR, hadden we het eerst over het contact dat ik heb met mijn zussen en moeder. Dat ging vrij makkelijk. Het contact met me oudste zus is nagenoeg nul. Naar mijn idee zal dit ook niet meer veranderen, heb hier ook vrede mee.

De vorige keer hadden we over een gebeurtenis van 15 jaar geleden, waarin ik me schuldig voelde omdat ik geweld had gebruikt. Me peut had toen opgesomd wat ik destijds eigenlijk nodig had gehad... Hele normale, kleine dingen, die ik eigenlijk nooit heb gekend... kippevel gaf me dat, een gevoel van, "Nee dat is alleen fantasie, dat is geen realiteit, maar een sprookjeswereld... niet echt".
Ergens voelde ik me nog steeds schuldig, vond ik dat ik verkeerd heb gehandeld. We gingen verder met de EMDR, met het volgende "plaatje" van deze gebeurtenis. De woorden die toen naar mij werden geroepen, ik kon ze niet horen, toch wist ik wat er gezegd werd, angstaanjaagend. Me concentratie liep naar hoe ik het anders had kunnen doen... Waarvan mijn gevoel nog steeds roept, dat ik dat had moeten doen. Ineens kwam daar een wapen te voorschijn, ik weet niet of de ander dat destijds ook echt bij zich had. Dat ik dat niet weet brengt mij verwarring, hoe komt het dat ik dat niet meer weet???

Terug naar het "plaatje", zag ik opnieuw de woorden die destijds naar me werden geroepen... werd alles zwart, een gevoel van verdriet kwam. Zo kapte ik de EMDR af.
Heel graag wou ik door.. maar het lukte niet.. me tranen waren niet te stoppen... waar het verdriet vandaan komt, is voor mij nog even een groot vraagteken.

Heel blij was ik dat me vriendin bij me was, om terug te fietsen. Op de fiets was ik nog echt in een soort roes, had het gevoel dat ik elk moment in huilen kon barsten. Samen hebben gegeten bij haar thuis. Op de fiets naar huis, kon ik opnieuw niets anders doen dan huilen.
Thuis klapte ik dicht, kon enkel een knuffel aannemen, wooirden kon ik niet uitbrengen.

Groetjes,
Petra

Updated 15-08-08 om 13:23 door Petra717

Categories

Reacties