Het maakt niet uit........

  1. Hella
    Hella
    Het maakt niet uit of je nu een depressie hebt, een fobie of een sociale angststoornis. Feit is dat wij allemaal dezelfde angst en paniekaanvallen hebben . Het "mooie" hiervan is, dat we elkaar begrijpen zonder iets uit te hoeven leggen en we begrip en steun bij elkaar kunnen vinden.

    Familie, vrienden of bekenden snappen er soms geen jota van dat je zulke angst en paniekaanvallen kunt hebben want..... waar moet je nu bang voor zijn Het punt is dat we dat zelf ook niet weten, want anders zouden we allang niet bang of paniekerig meer zijn. Het "overvalt" ons en degene die dat nog nooit meegemaakt hebben kunnen het ook werkelijk niet begrijpen.

    * Mijn tekst is te lang, dus ga hieronder even verder*
  2. Hella
    Hella
    Vervolg bericht: Het maakt niet uit.....

    Helaas is er dan ook vaak nog veel onbegrip in de familie of kennissenkring, maar ook bij collega's. Niet zelden zal je uitgelachen worden en zal er gezegd worden: Maar er is toch niks om bang voor te zijn!! Die mensen kan je blijven uitleggen hoe het is om een angst/paniek aanval te krijgen, maar begrijpen zullen ze het nooit. Fijn om hier in ieder geval wel lotgenoten tegen te komen die je niets hoeft uit te leggen, maar die begrijpen hoe je je soms voelt.

  3. Tess71
    Tess71
    Hoi hella,

    Ik sluit mij helemaal bij je aan, ook ik heb het vaak genoeg geprobeerd uit te leggen maar dat is zo moeilijk vaak heb ik er zelf al moeite mee!!
    En inderdaad gelukkig zijn er hier genoeg mensen die begrijpen wat we doormaken.
    En dat hebben we af en toe zo hard nodig dat stukje herkenning/erkenning

    Maar dan verplaats ik mij b.v. in mijn moeder die fybromialgie en clusterhoofdpijn heeft en ik kan haar steunen en heel veel begrip voor haar situatie hebben maar ik weet niet wat zij door maakt.

    Wat ik heel erg belangrijk vind is dat je iemand in zijn waarde laat en dat mensen respecteren dat er iets met je aan de hand is en dat niet zomaar wegwuiven, en daar ontbreekt het toch vaak aan!!

    De mensen die echt van je houden hebben begrip voor je situatie en de mensen die dat niet doen heb je ook niet nodig om je heen alleen maar nog meer stress!!
  4. Hella
    Hella
    Hou lieve Tess,

    het is ook ontzettend moeilijk om het aan iemand uit te leggen die het nooit zelf heeft gehad. Ook wij zullen van elkaar soms niet begrijpen waar je nou bang voor bent. Jij bent bv niet bang om te slikken (ik dus wel), en een ander is bang om een stukje met de bus te reizen, of naar een winkel te gaan, maar het feit blijft dat waar we ook bang voor zijn !?!?!?! Is voor ons zelf vaak een raadsel, de angst en paniekaanvallen zijn voor ons allemaal gelijk. En dat maakt dat we elkaar kunnen begrijpen in die vreselijke angsten die je soms zo vreselijk kunnen overvallen en je echt niet weet waar je het moet zoeken.
  5. Hella
    Hella
    Mijn tekst was te lang Tess, dus hier het vervolg:

    Ik heb een vriendin met dystrofie en ik kan me ook niet in haar verplaatsen, net zo min als zij zich in mij kan verplaatsen. Ze doet haar best, maar als ik "zomaar' overvallen wordt door een paniekaanval kan ze dat echt niet begrijpen! Ik ben zo ook best wel veel "vrienden" kwijt geraakt, maar dat bleken dan ook geen echte vrienden.

    Ik ben momenteel niet echt veel aanwezig hier, maar dat komt doordat ik afgelopen tijd best weer veel aanvallen heb gehad *huilt even*. Ik ga zo naar fysio en daar begrijpen ze me gelukkig wel net als de mensen van het forum hier.

    Liefs, Hella
  6. suuuus
    suuuus
    hoi hella ik reageer hier ook nog even..ik begrijp je helemaal ik had het ook een paar jaar geleden ik had zulke ernstige paniekaanvallen en angsten dat ik zelfs bij mijn ouders inmoest wonen of opgenomen moest worden die periode duurde 6 weken en er is maar 1 vriendin die mijn moeder steeds belde om te vragen hoe het met me ging..zo weet je wel wie je echte vrienden zijn..mijn inmiddels ex man snapte en begreep me ook niet en ik kreeg zelfs steeds een grote mond als ik weer lag te draaien in bed of een hallucinatie kreeg door de medicijnen..mensen begrijpen het alleen als ze het zelf ook mee gemaakt hebben of nog steeds hebben
  7. kaatjekakel
    kaatjekakel
    Fijn om hier een plekje te hebben waar je niet uit hoeft te leggen dat je je soms wat 'raar' voelt.... hart op hol of veel te vaak ademen.... gevoel op springen te staan of klaar om te 'vluchten'. Soms gaat het een poosje wat beter en dan opeens is het er weer, raar hoor.
  8. Simsalabim
    Simsalabim
    Hey allemaal)))
    Ik heb nergens last van betreft angststoornissen, ik will alleen even kwijt!!
    Voor degene die alles all geprobeerd hebben om hier vanaf te komen zou ik aan raden om eens te kijken naar een Hypnotherapeut, Angsten komen vanuit je onderbewuste ze worden daar in jou dus vanuit je onderbewuste aangewakkerd!!
    vandaar dat je zelf ook niet precies weet waardoor en waarom je die angsten heb, omdat het onderbewuste veel meer zaken regeld dan je bewuszijn waar je alles dagelijks mee ervaard.
    En om hier dus bij te komen en daar dus een bepaalde verandering in aan te brengen heb je dus iemand nodig die werkt met het onderbewuste van een mens en daarin gespe******eerd is....
    En laat een Hypnotherapeut daar nou heel goed in zijn, wel even informeren of onderzoeken of de behandelend Hypnotherapeut ook daadwerkelijk bij een goede organisatie aangeloten is)))
  9. gwenevieve
    gwenevieve
    hoi allemaal .
    ik heb al jaren heel erg last van paniek en angst stoornissen.ik heb ook al zoveel medicijnen gekregen maar niks schijnt aan te slaan.
    nu ga ik volgende week beginnen met valdoxan .heeft iemand hier ervaring mee,want ik ben heel erg bang voor de bijwerkingen.het is om moedeloos van te worden .maar we gaan stug door .grt.
  10. Hella
    Hella
    Hallo Gwenevieve,

    ik heb helaas geen ervaring met Valdoxan. Is dit een nieuw middel? En heb je al eens Cipramil gebruikt?

    Sterkte, en laat even weten hoe hete nu met je is.

    Groetjes, Hella
  11. cynthiabaumler
    cynthiabaumler
    hallo allemaal.
    Ik heb al jaren een angststoornis. Ik ben heel goed geholpen met paroxetine en een beetje alprazolam.
    Het zijn medicijnen waar mensen vaak negatief over praten maar ik heb absoluut geen negatieve bijwerkingen.
    Mijn leven is er een stuk mooier door geworden.
    gr, Cynthia
  12. angela83
    angela83
    hallo allemaal
    ik heb al 8 jaar agorafobie/ pleinvrees
    het begon bij mij 8 jaar geleden dat ik me ongemakkelijk ging voelen in bv openbaarvervoer en drukke straten maar het was nog wel te doen ik sloeg me er doorheen door veel te gaan bellen zodat ik afgeleid was het het gevoel had iemand bij me te hebben
    toen kreeg ik datzelfde gevoel ook in winkels restaurants en andere openbare plaatsen en was het inmiddels niet meer voldoende om iemand aan de telefoon te hebben maar moest er echt iemand bij me zijn die ik vertrouwde
    het werd alleen maar erger en erger
    6 jaar geleden is het zo verergerd dat ik last kreeg van straatvrees en dus helemaal niet meer de straat op kon het vanuit huis door het raam kijken naar drukte veroorzaakte al zware paniekaanvallen
    ik ben toen in therapie gegaan en ben ook 100% afgekeurd om nog te kunnen werken
    5 jaar therapie gehad met 4 verschillende psychologen en 2 psychiaters en gebruik van oxazepam hebben mij nu zover gebracht (hieronder meer)
  13. angela83
    angela83
    dat ik nu alleen door mijn eigen straat kan lopen
    met mijn vriend een kleine winkel kan bezoeken en soms met hem een wandelingetje kan maken
    inmiddels heb ik nu een jaar geen therapeut meer was het even helemaal beu de een zegt dit en de ander dat ik ging 1 stap vooruit en 3 stappen terug
    ik slik nu paroxitine 20 mg per dag en kan nog steeds die kleine dingentjes met mijn vriend samen
    iets alleen doen of een supermarkt in gaan openbaarvervoer restaurant bioscoop of een lekker dagje op het strand zit er niet in voor mij
    mijn wereldje is dus heel klein en zou graag in contact komen met mensen die hetzelfde hebben groetjes
  14. aens
    aens
    Lieve mensen,
    Ik zoek steun van lotgenoten. Ik heb een angst en paniekstoornis en op dit moment is het zo erg dat ik morgen word opgenomen op de paaz afdeling van de isala klinieken in zwolle. Ik heb er ibnmiddels al 20 jaar last van en met ups en downs kon ik me redelijk redden. Tot een half jaar geleden. Toen ging het helemaal mis. Ik zit nu al maanden bij mijn moeder thuis en ben overgestapt van clomipramine (wat na 20 jaar kennelijk niet meer werkte) naar lexapro. Afschuwelijke bijwerkingen. De hele dag paniek en angst. Niet meer alleen kunnen zijn. Ik kan niet meer voor mijn dochtertje van 1,5 zorgen. Zij is nu naar een heel lief gezin zolang ik opgenomen ben. Ik ben somber en ben bang dat het nooit meer overgaat. Ik ken verder niemand die dit ook heeft en ik voel me behoorlijk eenzaam hierin. Ik zie op tegen de opname. bang dat ik daar vrezelijk in paniek raak. maar ik weet ook dat dit moet.

    Groetjes,
    Aens
  15. cluked
    cluked
    Hoi allemaal,
    Ik ben 53 (m.) en al 39 jaar last van een paniekstoornis. Ben na bijna 15 jaar Seroxat en Tranxene nu op aanraden van de psych begonnen met Citalopram en sinds 4 weken de Tranxene aan het afbouwen. Eerst van 15 naar 10 mg (niets aan de hand), toen van 10 naar 5 mg, en het valt HEEL erg tegen!!!
  16. pietpiet
    pietpiet
    Hallo,

    Ik ben ook opzoek naar lotgenoten. Echter zou ik graag met mensen willen spreken die hun angst en paniekstoornis hebben opgelost! ik ben al een tijdje aan het mailen met een coach die ik heb ingeschakeld via internet. En verdomd als je de paniekaanval begrijpt kun je met hem om tafel!

    Ik geloof best dat het niet voor iedereen zo makkelijk zal zijn maar baat het niet schaat het niet dacht ik. Met die medicijnen stop je het probleem alleen maar weg. Ik ben van mening dat de gedachten die jij hebt het probleem alleen maar kunnen oplossen.

    Ik begrijp goed dat het voor iedereen anders is! daarom wens ik iedereen veel sterkte met de oplossing!

    Groet,
    Johan
Weergeven resultaten 1 tot 16 van 16