Weergeven resultaten 1 tot 4 van 4

Onderwerp: Ziekte van Lyme - Artikel

  1. #1
    Premium ++ Account Luuss0404's Avatar
    Lid sinds
    13-05-2009
    Locatie
    Groningen
    Posts
    5.659

    Exclamation Ziekte van Lyme - Artikel

    Waarom noemt men het de ziekte van Lyme?
    De ziekte van Lyme (spreek uit als "Lijm") is vernoemd naar het stadje Old Lyme in de Verenigde Staten, waar de ziekte in de jaren '70 werd (her)ontdekt en onderzocht.
    Eigenlijk is het een verwarrende benaming, alsof ene Dr. Lyme de ziekte zou hebben ontdekt. Maar de ziekte van Lyme is dus niet vernoemd naar een persoon! Vandaar dat de ziekte ook wel Lyme-ziekte of lymeziekte wordt genoemd, vergelijkbaar met het Engelse "Lyme disease". Medici en wetenschappers noemen het vaak Lyme-borreliose of Borreliose, hiermee verwijzend naar de bacterie. In Duitsland noemt men het ook meestal Borreliose. Op het forum is het wel makkelijk om het kortweg Lyme te noemen.

    Wat is de ziekte van Lyme?
    De ziekte van Lyme is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Borrelia burgdorferi (Bb). Het is een spiraalvormige bacterie die men een spirocheet noemt. In 1981 ontdekte Willy burgdorfer een nieuwe bacterie in teken, een bacterie die behoort tot het geslacht Borrelia. Vandaar dat de bacterie Borrelia burgdorferi heet. Niet lang daarna werd ook aangetoond dat deze bacterie de veroorzaker van de ziekte van Lyme is.

    Hoe raakt men geÔnfecteerd met de Lyme-bacterie?
    De Lyme-bacterie wordt meestal overgedragen door de beet van een geÔnfecteerde teek. Teken zijn kleine parasieten die vooral voorkomen in bossen en velden. De teek hecht zich vast in de huid en zuigt zich vol met bloed. Als de teek is geÔnfecteerd, dan kunnen de Lyme-bacteriŽn worden overgedragen naar de mens.
    Ook is aangetoond dat een zwangere vrouw die geÔnfecteerd is met de Lyme-bacterie, deze kan overdragen op het ongeboren kind.
    Andere besmettingswegen die door sommigen worden vermoed, zijn borstvoeding, menselijk en dierlijk contact, bloedzuigende insecten (muggen, vliegen, vlooien), bloedtransfusies en transplantaties, maar deze besmettingswegen zijn (nog) niet wetenschapelijk aangetoond.

    Contact met teken voorkomen
    Tekenbeten voorkomen begint met het contact met teken te voorkomen.
    * In de natuur op de paden blijven.
    Men zou natuurlijk gebieden met teken helemaal kunnen mijden, maar zolang men maar op (verharde) paden blijft, en niet in aanraking komt met grassen, struiken, bomen, e.d., dan is de kans op een tekenbeet waarschijnlijk uiterst klein.
    * Bedekkende kleding dragen
    Wanneer men wťl in aanraking komt met grassen, struiken, bomen, e.d., dan wordt geadviseerd om bedekkende. sluitende kleding te dragen en het hoofd te bedekken, bijv. door de broekspijpen in de sokken te stoppen en een pet op te zetten. Zo wordt in ieder geval direct contact met teken voorkomen.
    * Anti-teken middelen
    Verder bestaan er verschillende anti-teken middelen, die teken zouden afweren:
    -Permethrin: met dit middel kan je je kleding impregneren; je doet het niet op de huid.
    -DEET: met dit antimuggenmiddel zouden teken ook op afstand kunnen worden gehouden. Dit middel breng je aan op de huid. Het is verkrijgbaar als lotion, gel, huidspray of huidstift (bekende merken: Autan, Care Plus).
    -Dan zijn er ook nog een tekenspray (Natural Tick Deo) en tekenmelk verkrijgbaar.
    -Het wordt ook wel beweert dat het eten van knoflook teken op afstand houdt.
    * Lichaam controleren op teken
    Na mogelijk contact met teken wordt geadviseerd om het lichaam te controleren op de aanwezigheid van teken. Ook hiermee kunnen helaas niet alle tekenbeten worden voorkomen, omdat teken heel klein kunnen zijn en gemist kunnen worden. Met name de larven en nimfen (jonge teekjes), welke kleiner dan een millimeter kunnen zijn.
    De teek kan via de benen van een persoon omhoog klimmen en heeft een voorkeur voor warme, vochtige plekjes. De teek nestelt zich dan ook vaak in huidplooien, zoals oksels, liezen, bilnaad en knieholten, of achter het oor, in de hals/nek. Maar een teek kan ook wel gewoon op een been, arm, of de romp, zitten.
    * Teken vallen niet uit bomen
    Een teek blijft gewoonlijk lager dan een meter boven de grond en kan niet springen of vliegen. Dat een teek zich uit een boom laat vallen als een gastheer langskomt, is waarschijnlijk een misvatting.
    Een teek zou wel op het hoofd kunnen komen als men voor een laaghangende tak moet bukken, of als men bijv. een voetbal uit struiken of lang gras oppakt. Ook kan een teek die lager op het lichaam terecht is gekomen, omhoog klimmen naar het hoofd. Een pet maakt het voor teken dan moeilijker om in het haar terecht te komen of op de huid eronder.
    Voor kinderen geldt het advies om een pet te dragen des te meer, vanwege hun kleinere lengte en speelse gedrag, zoals van de paden afgaan. Kinderen hebben vaker dan volwassenen een tekenbeet op het hoofd.

    Kunnen huisdieren ook de ziekte van Lyme krijgen?
    Ja, honden en katten kunnen ook de ziekte van Lyme krijgen en paarden, vee en andere dieren waarschijnlijk ook. Honden en katten kunnen heel makkelijk tekenbeten krijgen en deze teken (al dan niet vastzittend) mee naar huis nemen, zodat men zelfs binnenshuis een tekenbeet kan oploen. Behalve voor de hond of de kat, is er dus ook voor de mensen een risico om via huisdieren een tekenbeet te krijgen.

    Bron; Lymenet.nl

  2. #2
    Premium ++ Account Luuss0404's Avatar
    Lid sinds
    13-05-2009
    Locatie
    Groningen
    Posts
    5.659

    Exclamation Re: Ziekte van Lyme - Artikel

    Wat zijn teken?
    Teken zijn geclassificeerd als geleedpotigen (Arthropoda), een biologische stam van ongewervelde dieren met poten met gewrichten, een gesegmenteerd lichaam, en een uitwendig skelet. Binnen deze stam horen teken bij de klasse van spinachtigen (Arachnida), een klasse waartoe spinnen en mijten ook behoren, maar insecten (Insecta) niet.

    Hoe herken je een teek?
    Op het eerste gezicht ziet een teek eruit als een insect, maar teken zijn geen insecten. Er zijn een aantal kenmerkende verschillen. Een teek kan je herkennen aan het aantal poten (let wel: volwassen teken hebben er acht, echter een tekenlarve heeft er nog slechts zes), het aantal lichaamssegmenten (delen) en het steekorgaan op de kop van de teek. De drie belangrijkste verschillen tussen insecten en teken zijn:
    ē Insecten hebben drie lichaamssegmenten, maar teken hebben er twee.
    ē Volwassen insecten hebben zes poten, maar volwassen teken hebben er acht.
    ē Insecten hebben vleugels en antennes, maar teken hebben die niet.

    Hoeveel soorten teken zijn er?
    Ongeveer 820 soorten teken zijn er wereldwijd geÔdentificeerd. Hiervan zijn er 100 in staat om pathogenen zoals bacteriŽn, virussen en protozoa, en sommige ook giffen, over te brengen op mensen. In Nederland gaat het vrijwel altijd om de soort Ixodes ricinus.
    Teken worden onderverdeeld in twee categorieŽn: harde teken, welke een geheel of gedeeltelijk schild over hun rug hebben; en zachte teken, welke geen schild hebben. Tussen de verschillende soorten zitten verschillen wat betreft levensduur, levensomgeving, en vermogen om pathogenen (ziekteverwekkers) over te dragen op dieren. Er zijn ongeveer 650 verschillende harde teken, en 170 verschillende zachte teken.

    Levenscyclus van de teek
    Teken hebben vier levensstadia: ei, larve, nimf, en adult. De larve, nimf, en adult (mannetje en vrouwtje) zijn de actieve stadia waarbij een teek in staat kan zijn om infecties te verspreiden.

    Teek Ixodes ricinus: larve Ė nimf Ė mannetje Ė vrouwtje (foto: Fedor Gassner)
    Op bovenstaande foto is te zien hoe klein teken in de larve en de nimf stadia zijn! Zelfs in het volwassen stadium zijn teken slechts enkele millimeters groot. Verder is te zien dat de teek in larve stadium 6 poten heeft, terwijl de teek in nimf- en adultstadium 8 poten heeft.
    Een teek verandert van het ene actieve stadium naar het andere actieve stadium door vervelling, wat inhoud dat de teek het oude skelet afwerpt en een nieuwe ontwikkelt die past bij de nieuwe lichaamsstructuur van de teek. Het vervellen vind plaats direct nadat de teek zich heeft gevoed en duurt meestal een paar dagen. De gehele levenscyclus van een teek duurt gemiddeld 2 jaar, maar kan ook slechts 1 jaar tot wel 3 jaar duren, afhankelijk van de beschikbaarheid van voedsel.
    1. Ei: De levenscyclus van de teek begint met een eitjes leggende vrouwtjesteek, die ze op ťťn hoop of in verschillende groepjes legt.
    2. Larve: De larve die uit het ei komt, heeft zes poten en nog geen geslachtskenmerken; toekomstige mannetjes kunnen niet onderscheiden worden van toekomstige vrouwtjes. Een tekenlarve is kleiner dan een millimeter, maar wordt driemaal zo groot wanneer hij zich voedt. Na een bloedmaaltijd vervelt de tekenlarve tot een tekennimf.
    3. Nimf: De nimf heeft acht poten en nog steeds geen geslachtskenmerken. Een nimf is ongeveer 1 Š 1,5 millimeter in afmeting. Na een bloedmaaltijd vervelt de nimf tot een adult.
    4. Adult: Adult is het volwassen stadium. Volwassen mannetjes en vrouwtjes teken hebben acht poten en zijn van elkaar te onderscheiden. Ze zijn ongeveer 3 tot 5 millimeter in afmeting. Alleen het vrouwtje is wel een 1 cm groot nadat ze zich heeft gevoed. De teek voedt voor zoín 7 dagen, en paart daarna. Het vrouwtje legt daarna eitjes en gaat kort daarna dood.

    Hoe de teken zich voeden
    Als parasieten zijn teken voor hun voeding volledig afhankelijk van de bloed- en weefsel vloeistof van een gastheer, wat een mens, een huisdier, of een wild dier kan zijn, waaronder zoogdieren, vogels en reptielen. Teken bevinden zich in bossen, duinen maar ook vaak in tuinen. Teken gedijen in een vochtige omgeving en leven gewoonlijk in de nabijheid van potentiŽle gastheren.
    Teken klimmen in grassen, struiken en kreupelhout en wachten tot een gastheer vlak langs komt en grijpen zich daaraan vast. Ze detecteren hun potentiŽle gastheer door de uitgestraalde lichaamswarmte, uitstoot van kooldioxide en wellicht ook door geuren. Een teek blijft gewoonlijk lager dan een meter boven de grond en kan niet springen of vliegen. Dat een teek zich uit een boom laat vallen als een gastheer langskomt, is waarschijnlijk een misvatting.
    De meeste teken voeden zich bij voorkeur niet op mensen, maar op herten, muizen, eekhoorns, en vogels. De larven en nimfen vaak op kleine zoogdieren, en de volwassen teken vaak op grotere zoogdieren. Maar als een mens toevallig op het juiste moment langskomt, kan deze ook worden gezien als een geschikte gastheer.
    De teek kan via de benen van een persoon omhoog klimmen en nestelt zich bij voorkeur in huidplooien, maar ook wel gewoon op een been of arm. Naast in het wild voorkomende zoogdieren, worden vooral honden, katten en mensen gebeten.

    De beet van een teek
    De teek zuigt bloed met een speciale steeksnuit (hypostoom). Dit is een van weerhaken voorzien steekapparaat, dat de teek in de huid brengt en waarmee hij zich verankert. Aan weerzijden van de steeksnuit bevinden zich de palpen die de steeksnuit beschermen wanneer deze niet wordt gebruikt.
    In het speeksel van de teek zit zowel een verdovende stof als een stof die de bloedstolling tegengaat. Hierdoor wordt de tekenbeet niet gevoeld, en kan de teek zich onmerkbaar ergens neerzetten. Een teek kan enige dagen tot wel een week lang op dezelfde gastheer blijven zitten.
    Uit het laatste onderzoek naar teken in Nederland bleek van de onderzochte teken gemiddeld 23,6% geÔnfecteerd te zijn met Borrelia burgdorferi. Een volwassen vrouwtjes teek die ziekteverwekkers bij zich draagt kan deze aan een deel van de eitjes doorgeven. De eitjes en de larven kunnen dus al geÔnfecteerd zijn.
    Maar de meeste teken raken geÔnfecteerd door zich te voeden met geÔnfecteerd bloed van een gastheer. Vooral de nimfen, die al een keer bloed hebben gezogen en dus een grotere kans hebben geÔnfecteerd te zijn, vormen een groot risico voor mensen. Daar ze kleiner zijn dan de volwassen teken, worden ze makkelijker over het hoofd gezien.
    Hoe langer een geÔnfecteerde teek vastzit, hoe groter de kans op een infectie. Een teek moet daarom snel, maar wel secuur, worden verwijderd.

    Misverstanden over het verwijderen van een teek
    Er is veel onduidelijkheid en tegenstrijdigheid over het verwijderen van teken. Volgens sommige bronnen moet een teek absoluut niet worden gedraaid, terwijl andere bronnen juist melden dat de teek alleen moet worden gedraaid, en er niet aan moet worden getrokken.
    Een misverstand is dat teken zich in de huid zouden schroeven, en in de tegenovergestelde richting kunnen worden uitgeschroefd. Teken schroeven zich niet in de huid, en kunnen dan ook niet worden uitgeschroefd. Echter, aangezien de hypostoom (steeksnuit) een soort weerhaakjes heeft, zou een licht draaiende beweging verwijdering mogelijk makkelijker kunnen maken. Draaien verhoogt waarschijnlijk wel de kans dat de hypostoom afbreekt. Over het wel of niet draaien van de teek, en met of zonder daarbij te trekken, bestaat onduidelijkheid.
    Een ander misverstand is dat teken zouden loslaten als ze worden geÔrriteerd met vuur, of door er in te prikken of te knijpen. Teken proberen te stikken door er iets overheen te smeren werkt ook niet. Alle methoden waarbij de teek wordt geÔrriteerd, geven de kans dat de teek juist extra speeksel produceert of de maaginhoud opbraakt, waarin zich ziekteverwekkers zouden kunnen bevinden. Met de vingers een teek weghalen of met een gewone brede pincet geeft ook een kans dat er in de teek wordt geknepen, en wordt dan ook afgeraden.

    Aanbevolen methode om teken te verwijderen
    Een teek kan waarschijnlijk het beste worden verwijderd met een pincet met dunne uiteinden, of met een speciale tekenverwijderaar (bijv. tekentang/tekenpincet) van goede kwaliteit. Niet elke tekenverwijderaar werkt even goed, vooral kleine teken en volgezogen teken zijn vaak lastig te verwijderen. In alle gevallen moet de teek zo dicht mogelijk op de huid worden vastgepakt bij de kop van de teek, waarbij er niet in het achterlichaam van de teek mag worden geknepen. Er mag ook niet aan het achterlichaam worden getrokken, want dan kan de teek in tweeŽn scheuren.

    Stap 1: teek beetpakken met pincet

    Stap 2: teek uit de huid trekken
    Met een pincet met dunne uiteinden pak je de teek vanaf de zijkant beet, zoals op de afbeeldingen is te zien. Trek de teek voorzichtig recht uit de huid, in de lengterichting van de hypostoom, met langzaam toenemende kracht. Teken steken vaak een beetje scheef in de huid, dus niet loodrecht op de huid. Desinfecteer het bijtwondje na verwijdering van de teek met alcohol 70% of met jodium, en was de handen goed, liefst met desinfecterende zeep. De pincet kan na gebruik in kokend water worden gedesinfecteerd of een tekenverwijderaar op een door de fabrikant aangegeven manier.
    Hoe sneller verwijderd, hoe kleiner de kans op besmetting. In de eerste 24 uur is de kans op overdracht van ziekteverwekkers nog relatief klein, maar daarna neemt de kans snel toe. Niet alle teken zijn geÔnfecteerd. In Nederland kwam uit het laatste tekenonderzoek dat gemiddeld 23,6% van de teken geÔnfecteerd zijn met Borreliae, en teken kunnen ook drager zijn van andere ziekteverwekkers.

    Bron; lymenet.nl

  3. #3
    Premium ++ Account Luuss0404's Avatar
    Lid sinds
    13-05-2009
    Locatie
    Groningen
    Posts
    5.659

    Exclamation Re: Ziekte van Lyme - Artikel

    Als de teek niet goed verwijderd is
    Als de teek niet goed verwijderd is, zodanig dat de teek gedeeltelijk verwijderd is, dan ligt het eraan hoe groot het deel is dat is blijven zitten. Als alleen de hypostoom (steeksnuit) of delen ervan achter blijft, dan zorgt dat waarschijnlijk niet of nauwelijks meer voor risico's op een infectie; wel kan het de huid irriteren. Verwijder dit zoals je een splinter zou verwijderen, bijv. met een gesteriliseerde pincet of naald. Door de beetplek nat te maken, kunnen de monddelen ook uit de huid komen.
    Maar als de kop van de teek blijft zitten, dan kunnen zich daarin nog de speekselklieren bevinden, met mogelijk ziekteverwekkers. Er is dan dus nog steeds een potentieel risico op besmetting! Probeer het kopstuk daarom alsnog te verwijderen en als het niet lukt, raadpleeg dan een arts.

    Wat te doen met verwijderde teken?
    Ga de teek niet pletten, dit geeft het risico dat ziekteverwekkers uit de teek vrij komen. Spoel teken ook niet door de wc. Als je de teek wilt testen op de aanwezigheid van Borrelia of andere mogelijke ziekteverwekkers, bewaar de teek dan in een afsluitend doosje/kokertje o.i.d. Als je een teek weg wil gooien, gooi dan het (met plakband goed afgesloten) doosje/kokertje buitenshuis bij het vuilnis. Je kan de teek ook tussen dubbelgevouwen plakband doen en dit weggooien. Met plakband kan je ook teken verwijderen die op de huid of op kleding lopen, en het niet goed lukt om de teek met een vinger of een klein voorwerp weg te tikken.

    Documenteer de tekenbeet
    Noteer de naam van de persoon die is gebeten, de datum van verwijderen, de plaats op het lichaam, geschatte duur dat de teek in de huid zat, en hoe de teek was verwijderd. Houd de huid op de plaats van de tekenbeet in de gaten voor het verschijnen van een erythema migrans of andere huiduitslagen.
    Het is niet gebruikelijk om preventief antibiotica te geven, maar er zijn wel artsen die dat doen. Het hangt ook af van factoren als de duur dat de teek vastzat, of deze goed verwijderd is, of er meerdere tekenbeten waren, en of de teek getest is en is aangetoond dat de teek geÔnfecteerd is met Borrelia of andere ziekteverwekkers.

    Symptomen;
    Diversiteit van symptomen
    Bij een infectie met de Borrelia-bacterie kan op de plaats van de tekenbeet dagen tot weken erna een rode plek ontstaan, die geleidelijk groter wordt en vaak centraal verbleekt, zodat een ring ontstaat. Deze huidaandoening noemt men een erythema migrans (EM). De EM ziet er niet altijd hetzelfde uit. Zie verder de pagina met informatie over de erythema migrans.
    Let op! Niet iedereen die besmet raakt, krijgt een EM.
    Verder kan men enige tijd na de tekenbeet griepachtige klachten krijgen, zoals hoofdpijn, stijve nek, koorts, spierpijnen en vermoeidheid. Deze klachten kunnen weer verdwijnen. Als de Lyme-bacterie zich door het lichaam verspreid (dissemineert), kunnen diverse symptomen ontstaan.
    De ziekte van Lyme is een multi-systeem ziekte. Het kan leiden tot o.a. neurologische (zenuwstelsel/hersenen), dermatologische (huid), reumatologische (spieren en gewrichten), cardiologische (hart), opthalmologische (ogen) en psychiatrische klachten.

    Lyme Stadia
    Vaak wordt de ziekte van Lyme in 3 stadia ingedeeld, met per stadium specifieke symptomen. Deze indeling moet worden gezien als een model, waarvan de werkelijkheid vaak afwijkt. Per persoon kan de ziekte namelijk heel verschillend verlopen.
    ē Met stadium 1 bedoelt men meestal een lokale infectie op de plaats van de beet (erythema migrans), alhoewel de spirocheten zich in principe zeer snel door het lichaam kunnen verspreiden.
    ē Met stadium 2 bedoelt men dan de fase daarna, waaarbij de spirocheten door het lichaam zijn verspreid.
    ē Met stadium 3 bedoelt men meestal chronische Lyme.

    Lyme-symptomen checklist
    Let op! Veel van deze symptomen zijn algemene klachten, die ook bij andere aandoeningen vůůrkomen. Het hebben van een aantal van deze algemene klachten zegt op zichzelf dus niet zo veel. In combinatie met andere aanwijzingen kunnen ze een ondersteuning bieden bij de diagnose.
    Verder zijn er per persoon verschillen wat betreft de symptomen, de ernst, de volgorde, etc. De ziekte van Lyme verloopt dus niet bij iedereen op dezelfde wijze.
    0. Tekenbeet?
    1. Uitslag of andere huidafwijkingen ter plaatse van de tekenbeet (zoals een EM)
    2. Huiduitslag op andere plaatsen
    3. Haaruitval
    4. Onverklaarbare temperatuur-verhoging, koorts
    5. Onverklaarbare koude rillingen
    6. Onverklaarbare transpiratie, nachtelijke zweetaanvallen
    7. Ernstige vermoeidheid (vgl CVS)
    8. Frequente infecties (o.a. sinusitis, luchtweginfecties)
    9. Klierzwelling (hals, oksels, liezen)
    10. Pijnlijke keel
    11. Kortademigheid, hoesten
    12. Toegenomen intolerantie voor alcohol, kater
    13. Maagklachten, buikpijn
    14. Verlies van eetlust
    15. Veranderde stoelgang (obstipatie, diarree)
    16. Onverklaarbare gewichtsverandering > 3 kg
    17. Hartkloppingen , overslaan van het hart
    18. Pijn in de borstkas, ribben
    19. Pijn en/ of zwelling in gewrichten
    20. Pijn in (aanhechting van) spieren en pezen (vgl fibromyalgie)
    21. Stijfheid in de nek, kraken van de nek
    22. Stijfheid van gewrichten en/of rug
    23. Hoofdpijn
    24. Tintelingen, dove plekken, plaatselijk branderige of stekende pijn
    25. Spiertrekkingen in het gezicht of elders
    26. Spierkrampen, restless legs
    27. Onverklaarbaar trillen of schokken
    28. Halfzijdige gezichtsverlamming (Bellíse parese)
    29. Zwelling rond de ogen
    30. Dubbelzien, tunnelzien, moeite met scherp zien
    31. Overgevoeligheid voor licht
    32. Pijn of jeuk in oren
    33. Oorsuizen, zoemen of fluiten
    34. Overgevoeligheid voor geluiden
    35. Duizeligheid, evenwichtstoornis, toegenomen reisziekte
    36. Licht in het hoofd, problemen met staan/ lopen
    37. Stemmingswisselingen, prikkelbaarheid, woede-uitbarstingen
    38. Somberheid en/of angstigheid, piekeren
    39. Problemen met slapen (te weinig, te veel), vermoeid wakker
    40. Verwardheid, moeite een gedachtespoor vast te houden
    41. Moeite met concentratie, nieuwe informatie begrijpen, begrijpend lezen
    42. Vergeetachtigheid, slecht korte-termijn geheugen
    43. OriŽntatie problemen (verdwalen, dingen kwijt raken)
    44. Problemen met spreken (woorden vinden, verkeerde woorden zeggen, stotteren, slecht articuleren)
    45. GeÔrriteerde blaas, niet kunnen ophouden van urine of juist moeilijk kunnen plassen.
    46. Seksuele functiestoornis, verminderde zin in seks
    47. Pijn in de onderbuik
    48. Alleen mannen: Pijn in de zaadballen
    49. Alleen vrouwen: Melkuitvloed uit de borst (galactorrhea)
    50. Alleen vrouwen: Onverklaarde onregelmatige menstruatie

    Diagnose
    Uitgebreid onderzoek
    De diagnose van de ziekte van Lyme moet gebaseerd zijn op de ziektegeschiedenis, symptomen en resultaten van onderzoeken. Meestal voert men ook testen uit, voornamelijk van het bloed. Deze testen moeten gebruikt worden ter ondersteuning van de diagnose. Helaas baseert men zich in Nederland juist heel sterk op deze testen, terwijl ze vaak ten onrechte negatief zijn.
    Behalve het testen van bloed wordt ook wel cerebrospinaal vocht (hersenvocht) getest op o.a. antistoffen. Hiervoor moet een lumbaalpunctie (ruggenprik) worden gedaan. Dit wordt met name gedaan bij een vermoeden van neuroborreliose (Aandoeningen van het zenuwstelsel door Borrelia). Bij deze tests is de kans nog groter dat de uitslag negatief is terwijl men wel is geÔnfecteerd.
    Let op! Een negatieve test sluit de ziekte van Lyme niet uit. Ook is een positieve uitslag op zichzelf geen bewijs van de ziekte van Lyme. De resultaten van de testen moeten in combinatie met de andere informatie (ziektegeschiedenis, symptomen, e.d.) beoordeeld worden.
    Er moet nagegaan worden of iemand een tekenbeet had, een rode uitslag (erythema migrans), en of de klachten daarna zijn ontstaan. Ook wordt de diagnose aannemelijker als andere ziekten zijn uitgesloten. De ziekte van Lyme kan diverse symptomen veroorzaken, maar de meeste daarvan zijn niet specifiek, ze komen ook bij andere ziekten voor. Wel maakt diversiteit van symptomen de ziekte van Lyme aannemelijker. De checklist kan gebruikt worden ter ondersteuning van de diagnostiek.
    Let op! Als er na een tekenbeet een erythema migrans (meestal ringvormig, zich uitbreidende, rode uitslag) ontstaat, dan is dat bewijs voor een infectie; daarom moet men dan gelijk een antibioticumbehandeling krijgen. Er moet dus ook geen tijd worden verspild aan bloedonderzoeken. Hoe langer men wacht met behandelen, hoe moeilijker het is om te genezen.

    Lyme testen
    Als iemand wordt geÔnfecteerd met de Lyme-bacterie, dan maakt het immuunsysteem antilichamen aan om de bacteriŽn te bestrijden. Met sommige testen probeert men deze antilichamen tegen de Lyme-bacterie aan te tonen.
    Er zijn twee typen antilichamen waarop men test: IgM en IgG. IgM wordt door het lichaam als eerste aangemaakt en daarna IgG. Het duurt enige weken voordat er genoeg antilichamen zijn aangemaakt om aan te kunnen tonen. IgM verdwijnt meestal weer na enige maanden, maar kan ook aanwezig blijven als de bacteriŽn aanwezig blijven. IgG kan jaren in het lichaam blijven, ook nadat de bacterie uit het lichaam is.
    Let op! De antilichamen beschermen niet of niet voldoende tegen een volgende infectie met Lyme-bacteriŽn. Als men dus genezen is, en opnieuw wordt geÔnfecteerd, dan kan men opnieuw ziek worden. Men wordt dus niet immuun!

    Bron; Lymenet.nl

  4. #4
    Premium ++ Account Luuss0404's Avatar
    Lid sinds
    13-05-2009
    Locatie
    Groningen
    Posts
    5.659

    Exclamation Re: Ziekte van Lyme - Artikel

    ELISA en Western Blot
    De meest gebruikte testen bij de ziekte van Lyme zijn de ELISA en de Western Blot, waarbij zowel op IgM als IgG wordt getest. De ELISA toont alleen antilichamen aan, de Western Blot laat ook zien wťlke antilichamen aanwezig zijn.
    Bij de Western Blot wordt een strook gebruikt waarop banden (strepen) ontstaan: wb-banden. Deze banden staan voor de verschillende antilichamen; ze worden uitgedrukt in getallen: bijv. p34, p39, p41 of ook wel 34kDa, 39kDa, 41kDa.
    Sommige van deze banden zijn specifiek voor de Lyme-bacterie, maar andere zijn aspecifiek, want die kunnen ook door antilichamen tegen iets anders dan de Lyme-bacterie ontstaan.
    Het gaat in Nederland meestal als volgt: Men test eerst met de ELISA-test en alleen als deze positief is, dan test men daarna met de Western blot. Als de ELISA positief is, maar de Western blot is negatief, dan telt de uitslag van de Western blot.
    Men zou altijd de Western Blot moeten doen, ook als de ELISA negatief is. Soms hebben mensen een negatieve ELISA, terwijl de Western Blot toch positief is! Ook zou een lab bij de Western Blot altijd volledig moeten weergeven welke banden zijn ontstaan.

    Aanbevolen laboratoria
    Voor deze onderzoeken zijn helaas geen standaardmethoden beschikbaar, zodat elk laboratorium zijn eigen procedures heeft.
    Het is aan te beleven om gebruik te maken van laboratoria die altijd testen met een Western Blot, onafhankelijk van de uitslag van de ELISA. Ook zouden de banden bij de Western Blot altijd moeten worden opgegeven.
    In Nederland voldoet Pro Health aan deze voorwaarde, en ook het LVF in Leeuwarden doet op verzoek een blot. Verder bevindt zich in Duitsland een ervaren laboratorium in Keulen dat hieraan voldoet: Laboratoriumsmedizin.

    Behandeling
    Duur behandeling met antibiotica
    De ziekte van Lyme is een bacteriŽle infectie en wordt daarom bestreden met antibiotica. In Nederland volgen artsen meestal de CBO-richtlijnen, waarin maximaal 30 dagen antibiotica wordt aanbevolen. Dit zou voldoende zijn om alle Lyme-bacteriŽn te doden.
    Vaak hebben mensen na een antibioticumbehandeling volgens de CBO-richtlijnen nog steeds klachten, of men voel zich enige tijd goed maar krijgt later toch weer klachten (persisterende klachten).
    Als niet met microbiologisch onderzoek (kweek, PCR) is aangetoond dat er sprake is van persisterende infectie, dan wordt volgens de CBO-richtlijnen verondersteld dat alle Lyme-bacteriŽn zijn gedood en worden deze blijvende klachten post-Lyme-syndroom genoemd (post = na, achter).
    Echter, het probleem hiervan is dat het nu juist vaak zo moeilijk is om de infectie aan te tonen. Volgens de ILADS zijn dergelijke veronderstellingen en methoden niet overtuigend en niet realistisch.

    De standpunten van de ILADS
    "Een overwicht van bewijsmateriaal wijst erop dat een actieve voortdurende besmetting de oorzaak van de blijvende symptomen in chronische Lyme is.
    Er is nooit in de geschiedenis van deze ziekte ťťn studie geweest die zelfs op de eenvoudigste manier bewijst dat 30 dagen van antibiotische behandeling de ziekte van Lyme geneest. Er is echter een overvloed aan documentatie in de V.S. en Europese medische literatuur dat met onderzoek van weefsel en kweek laat zien dat de korte kuren van antibiotische behandeling er niet in slagen om de Lyme-spirocheet uit te roeien.
    Een ongecompliceerd geval van chronische Lyme vereist een gemiddelde van 6-12 maanden van hoge dosis antibiotische therapie. De terugkeer van symptomen en bewijsmateriaal van de voortdurende aanwezigheid van Borrelia burgdorferi wijst op de behoefte aan verdere behandeling. De zeer ernstige gevolgen van onbehandelde chronische blijvende Lyme-besmetting wegen zwaarder dan de potentiŽle gevolgen van antibiotische therapie op lange termijn.
    Vele patiŽnten met de ziekte van Lyme hebben een behandeling nodig van 1-4 jaar, of tot de patiŽnt zonder symptomen is. Terugvallen komen voor en antibiotica ter onderhoud kunnen zijn vereist. Er zijn geen beschikbare tests om ons te verzekeren of het organisme is uitgeroeid of de patiŽnt is genezen."

    Wat kan ik als patiŽnt doen?
    Zorg er eerst voor dat u zelf goed geÔnformeerd bent. Lees de informatie op deze website en op www.lymemed.nl en www.borreliose.nl. Kijk ook rond op het forum, hier staat nog veel meer informatie, met verhalen van patiŽnten, discussie over de richtlijnen, etc. Hier kunt u ook terecht voor al uw vragen rond de ziekte van Lyme.
    Probeer daarna uw huisarts of behandelend spe******t te informeren over de ziekte van Lyme. Zeer geschikt hiervoor zijn de ILADS-richtlijnen en het artikel De complexiteit van Lyme-borreliose. Tevens kun u uw arts wijzen op www.lymemed.nl, deze website biedt speciaal aan artsen praktische informatie voor de diagnose en behandeling van de ziekte van Lyme. Ook bevat deze website een besloten forum waar alleen artsen toegang tot kunnen krijgen.
    Vraag uw arts om een diagnose en/of behandeling volgens de ILADS-richtlijnen, als u daar wat voor voelt. Wanneer u of uw arts testen wil laten verrichten, laat dit dan (ÚÚk) bij een laboratorium doen dat altijd een Western Blot doet, zoals Pro Health in Nederland of Laboratoriumsmedizin in Keulen, Duitsland.

    Waarom de Lyme-bacterie zo hardnekkig is
    Als iemand net geÔnfecteerd is, dan bevinden er zich eerst nog maar weinig Lyme-bacteriŽn in het lichaam en ook hebben ze zich nog niet verspreid. Maar de bacteriŽn zullen zich vermeerderen en zich verspreiden in het lichaam (dissemineren).
    De bacterie trekt zich vaak terug uit het bloed en gaat in weefsels zitten die voor het immuunsysteem en antibiotica moeilijk te bereiken zijn, zoals in de gewrichten en in het centraal zenuwstelsel. Verder kan het immuunsysteem door de infectie worden aangetast.
    De Lyme-bacterie heeft zeer geavanceerde overlevingsmechismen die hem beschermen in een vijandige omgeving. Zo kan hij behalve in de normale spirocheet-vorm, ook in andere vormen vůůrkomen. Hieronder staan 2 voorbeelden:
    ē de cystische vorm, waarbij de bacterie in een beschermend hulsel zit, wat hem beschermt tegen antibiotica en het immuunsysteem.
    ē de L-vorm of celwandloze vorm, waarbij de celwand ontbreekt, zodat de bacterie onzichtbaar is voor het immuunsysteem en antibiotica die op de celwand inwerken (bijv. Amoxicilline), geen effect hebben.
    Verder heeft de Lyme-bacterie een zeer lange delingstijd en kan hij zeer lang in een rustfase blijven. In deze toestand heeft antibiotica geen effect.

    Bron; Lymenet.nl

Soortgelijke onderwerpen

  1. Ziekte van Parkinson - Artikel
    By Sylvia93 in forum Zenuwen en beendergestel
    Reacties: 6
    Laatste Post: 03-10-13, 21:53
  2. Ziekte van Raynaud - Artikel
    By Agnes574 in forum Bloedvaten en hart
    Reacties: 4
    Laatste Post: 23-07-12, 11:30
  3. Ziekte van Morton - Artikel
    By Agnes574 in forum Zenuwen en beendergestel
    Reacties: 0
    Laatste Post: 23-10-09, 18:48
  4. Ziekte van Huntington - Artikel
    By Agnes574 in forum Hoofd
    Reacties: 0
    Laatste Post: 29-10-08, 13:05
  5. Sita heeft ziekte van Lyme - Blik op Nieuws
    By Nationaal Gezondheids Forum in forum Nieuwtjes over gezondheid en welzijn
    Reacties: 0
    Laatste Post: 19-07-07, 10:40