De overheid creŰert samen met de ICT psychoses, misschien niet bewust maar alles heeft te maken met macht, controle en geld.
Overal worden we in de gaten gehouden vanwege ons consumentengedrag en internet is daar een uitstekend medium voor. Ons consumentengedrag worden via achterdeurtjes verkocht aan marketingbedrijven zodat ze onze aankopen en gedrag op subtiele wijze kunnen be´nvloeden. Als je al een beetje gevoelig bent en niet goed in je vel zit dan lijkt het alsof je daadwerkelijk onder de loep genomen wordt, een persoonlijke aanval op je privacy. Je voelt je bekeken, afgeluisterd en dat brengt weer psychische klachten; argwaan en veel achterdocht met zich mee. Je word angstig en je komt in een isolement terecht. Kortom het gaat je leven beheersen en overheersen met alle gevolgen van dien.

Drie jaar terug kwam ik ook in een psychose terecht. Tenminste zo wordt het door deskundigen genoemd, ik zelf zie het nog steeds niet als een psychose maar als iets wat wel degelijk echt gebeurd is. Maar ik heb me vaak afgevraagd of ik mezelf voor de gek hou. Misschien is het wel zoiets als bij een alcoholist 'je moet eerst zelf onderkennen dat je een alcoholist bent voordat je echt geholpen kunt worden'. En dat is bij psychoses en wanen ook het geval. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat ik het allemaal maar ingebeeld heb. De stemmen die ik via mijn computer, radio en tv te horen kreeg waren wel degelijk echt in mijn beleving. Maar twijfel blijft altijd op de achtergrond knagen, stel je voor dat het toch maar inbeelding was en is. Het is een zeer verwarrend en vermoeiend proces, je word heen en weer geslingerd tussen werkelijkheid en fictie.

In mijn geval werd het alleen maar van kwaad tot erger, alles leek tot 'leven' te komen. Internet, radio, tv en zelfs reclameboodschappen. Alle vormen van media kwam tot 'leven' en werd persoonlijk. Ik had het gevoel bekeken te worden en dat werd ook bevestigd door de stemmen ze konden precies vertellen wat ik op dat moment deed. Alles wat ik zei en deed kwam ook in persoonlijke vorm terug in de media, ik ben nog nooit zo bang in mijn leven geweest als toen in die periode. Het ging zelfs zover dat ik geloofde dat ik als een soort spookverschijning in Live tv programma's opdook, men kon mij horen ! Op ÚÚn of andere manier wisten tv en radio stations wanneer ik 'online' was. Het meest beangstigende was het moment dat toen ik iets hardop zei dat Jan Kooyman daar een antwoord op gaf. Ik had zoiets van dit kan werkelijk niet waar zijn ! Ook Lieke van Lexmond zond mij na de Live uitzending van 'Everybody can dance now' een persoonlijk bericht toe. Ook Gordon en Ali B spraken openlijk over mijn situatie, terwijl ik daar zat als een soort verdwaasde clown op de bank thuis. "Met het konijn op schoot", grapte Gordon vrolijk. Terwijl inderdaad mijn konijn vrolijk in de huiskamer rond huppelde en regelmatig bij mij op de bank sprong. Ook Paul de Leeuw heeft mij flink de stuipen op het lijf gejaagd door te laten denken dat iedereen die in het publiek zat mij ook zag zitten. Dat waren dingen die behoorlijk echt en eng overkwamen op mij. Maar wat de twijfel veroorzaakt is het feit dat dat niemand dit wil bevestigen, heb al zo vaak geprobeerd om antwoorden te krijgen een bevestiging. In plaats daarvan kreeg ik van Talpa een rechtszaak aan mijn broek en mijn wijkagent heeft met moeite dit kunnen veranderen in 'hulp van het GGZ'. En zo ben ik via bemoeizorg bij het GGZ gekomen. Als dit toch echt waar mocht zijn dan kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom deze mensen mij drie jaar lang laten lijden en in de onzekerheid laten. Ze hebben mij medicijnen zien gebruiken, ik heb gedreigd met zelfmoord en daar werd alleen maar lachend op gereageerd. Ik ben door dit in een isolement terecht gekomen, ben alles kwijt geraakt mijn familie en contacten en lig alleen nog maar in bed wat te lezen en te puzzelen. Afleiding als muziek helpt niet want die liedjes zijn ook allemaal gemanipuleerd en ik word er helemaal gek van. Daarom kan ik me niet voorstellen dat mensen als Jan, Lieke, Gordon, Ali B en John de Mol dit daadwerkelijk iemand aan zou kunnen doen zonder schroom en schuldgevoel en dit voor jarenlang. Mijn psychologe beschrijft deze mensen als de werkelijke psychopaten, zij zouden degene moeten zijn om in de therapie te gaan, mocht dit toch waar zijn. En bemoeizorg beschrijft de situatie als SMERIG, mocht het waar zijn. Diep in mijn hart weet ik dat mensen dit een ander om wat voor reden dan ook niet aan kunnen doen, of ben ik nou zo na´ef ? En daarom die continue twijfel "is het allemaal wel waar". Kunnen mensen echt zo ver gaan, iemand die ze niet kennen en die hun nog nooit wat heeft aangedaan, zo breken, zo vernederen en zo de grond in trappen.

Ik heb een paar dagen lang medicatie geprobeerd maar het voelde aan alsof er een wolk in mijn hoofd zat. Toen ik bijna van de weg af reed met mijn scooter, schrok ik zo erg dat ik gelijk gestopt ben met medicatie.
Mijn psychiater wil dat over een maand overgaan op een andere behandeling, een behandeling met medicatie. Omdat ik geen progressie maak, ik geloof nog steeds dat ik afgeluisterd en bekeken word, ik geloof nog steeds dat ik in een soort complot terecht ben gekomen.
Maar desondanks weiger ik medicatie, omdat ik niet iemand wil worden die ik niet ben.
Ook ben ik bang voor de bijwerkingen en het op langere termijn effect. Maar ik besef ook heel goed dat dit geen leven is, zo kan het duidelijk ook niet verder.
Ik ben doodmoe en heb het helemaal gehad met alles en iedereen en wil alleen maar met rust gelaten worden. Elke dag voelt aan als een hopeloze waanzinnige strijd waar nooit een eind aan lijkt te komen. Drie kostbare jaren heb ik verspeeld in angst en waanzin en de toekomst maakt me alleen nog maar meer banger.

Ik zoek eigenlijk lotgenoten, mensen die ook door zo'n psychose zijn gegaan. Die ook dachten of denken dat ze afgeluisterd en bekeken worden door de media. In 2013 heb ik nadat me dit is overkomen gehoord van een vriend dat er een interview op de radio was van een meisje die zich bekeken voelde terwijl ze aan het dansen was. Een ander meisje schreef op haar Facebookpagina hoe ze zich bekeken voelde via haar computerscherm en die insmeerde met eieren. Ik heb gehoord dat ze zelfmoordpoging heeft ondernomen omdat ze er niet meer tegen kon. Ik weet niet of het bij een poging is gebleven of dat het gelukt is. Iemand anders weer zegt lastig gevallen te worden door de radio stations dat men over hem praat en dat er over hem gezongen word. Zijn er nog meer mensen met deze ervaringen ? Ik zou graag met deze mensen willen praten. Ook al helpt het niets aan mijn situatie, praten met lotgenoten kan toch iets bijdragen. Want je voelt je verdomde eenzaam zo en er is niemand die je begrijpt. Men kijkt je alleen vol medelijden en bezorgd aan.